فکر میکنم همه آدم ها یک بخش یا جایی در وجودشان برای ذخیره سازی احساسشان دارند.
که در مواقع لزوم و به ناچار سراغش میروند.
و شاید مدتی بصورت موقت مجبور به استفاده از ذخیره و پر کردن نیازشان باشند.
در رابطه های دو نفره یا با چند نفر یا روابط اجتماعی و کسانی که با آنها در ارتباط هستیم، باید کیفیت رابطه طوری باشدکه همزمان با بروز احساسات، ذخیره سازی بصورت نرمال و پیوسته انجام شود.
و به نظر من جای این ذخیره سازی باید مشخص باشد...
مثلا یک ظرف گود یا سطلی که درب داشته باشد و در جای مناسبی هم باشد، تا از تبخیر ، انجماد یا فساد محطویات آن جلوگیری شود.
نیازی نیست بدنه آن قابل رویت باشد، بلاخره احساس است دیگر، شاید چشم کسی افتاد به آن و دلش خواست کمی از آن بردارد، که بعید میدانم شدنی باشد.
و البته درب آن شیشه ای باشد بهتر است. برای مواقعی که شاید نیاز شد و طرف مقابل خواست نگاهی به آن بیاندازد، و اگر دلش خواست ( که باید اینطور باشد، بنابر ملزومات لازم الاجرای مشترک)، بر مقدار محتویات سطل و کیفیتش بیافزاید تا بلکه ذخیره احساسی شان تمام نشود...!!!

س.م.ن